Eftir því sem rannsóknir á öldrun sem læknisfræðilegu viðfangsefni verða viðurkenndari, hefur áherslan í vísindaheiminum tekið nokkrum breytingum. Lengi vel forðuðust margir vísindamenn að tala beinum orðum um að lengja mannslífið sjálft. Í staðinn var talað um að seinka heilsubresti og fjölga svokölluðum heilsudögum. Hugmyndin var sú að markmiðið væri ekki að halda fólki á lífi í hárri elli, heldur að tryggja að fólk gæti lifað heilbrigðu lífi fram á síðasta dag.
Þegar öllu er á botninn hvolft er öldrun þó ekkert annað en uppsöfnun á skemmdum í frumum og vefjum líkamans yfir ævina. Frá sjónarhóli nútíma öldrunarfræða (e. gerontology) er í raun ekki hægt að aðskilja þetta tvennt. Ef læknavísindunum tekst að gera við þessar frumuskemmdir og hægja á hrörnun, mun það ekki aðeins koma í veg fyrir aldurstengda sjúkdóma, heldur óhjákvæmilega lengja líftíma fólks verulega. Við fáum bæði fleiri ár og betri ár.
Nýjustu fréttir úr rannsóknarheiminum endurspegla þessa þróun vel. Vísindamenn vinna nú hörðum höndum að því að þróa nákvæmari „utangenaklukkur“ (e. epigenetic clocks) sem geta mælt líffræðilegan aldur okkar og spáð fyrir um lífslíkur mun betur en hefðbundnar klínískar mælingar. Á sama tíma eru gerðar spennandi tilraunir til að endurræsa stofnfrumur í vöðvum og vinna gegn hrörnun ónæmiskerfisins, sem er stór orsakavaldur þess að við verðum viðkvæmari fyrir sjúkdómum með aldrinum.
Markmiðið er því ekki lengur vísindaskáldskapur heldur raunhæft stefnumið nútíma læknisfræði: Að ná stjórn á þeim líffræðilegu ferlum sem valda öldrun. Með því að ráðast að rót vandans í stað þess að plástra einkennin gætum við brátt séð kynslóðir sem lifa mun lengra, orkumeira og sjúkdómalausara lífi en áður þekktist.