Stríðið í Úkraínu hefur umbylt hugmyndum okkar um nútímahernað og sýnt fram á gríðarlegan mátt smátækni. Á meðan Rússar hafa misst þúsundir skriðdreka og stórskotaliðskerfa, hafa Úkraínumenn varið sig með sjálfseyðingardrónum sem kosta ekki nema um 55.000 krónur í framleiðslu. Þessi þróun hefur sýnt svart á hvítu hvernig ódýr og aðgengileg tækni getur fellt rándýr og þunglamaleg stríðstól sem áður þóttu ósigrandi.
Athyglisverðasta nýjungin felst þó ekki aðeins í drónunum sjálfum, heldur hvernig þeir eru framleiddir. Framleiðslan er að miklu leyti dreifstýrð (e. decentralized) þar sem almennir borgarar nota þrívíddarprentara heima í eldhúsi til að búa til varahluti. Forstjóri þýska vopnarisans Rheinmetall gerði lítið úr þessu nýlega og fullyrti að það væri „engin nýsköpun“ þegar húsmæður prentuðu drónaíhluti heima við. Sú yfirlýsing skýtur þó skökku við, enda er fátt jafn nýskapandi og að umbylta áratugagömlum hernaðarhefðum með dreifstýrðri grasrótarframleiðslu.
Tregða stóru vopnaframleiðendanna til að viðurkenna þessa þróun kemur ef til vill ekki á óvart þegar afkoma þeirra byggir á sölu á dýrum skriðdrekum. En drónabyltingin í Úkraínu er aðeins birtingarmynd stærri tækniþróunar á 21. öldinni. Við erum að færast frá miðstýrðum stóriðjum yfir í dreifstýrðar lausnir. Rétt eins og sólarrafhlöður á húsþökum draga úr þörf fyrir risavaxin orkuver, eru heimilis-þrívíddarprentarar farnir að leysa hefðbundnar verksmiðjur af hólmi. Spurningin sem situr eftir er hvers vegna stjórnvöld halda áfram að fjárfesta í úreltri stórtækni þegar framtíðin er greinilega smágerð, ódýr og í höndunum á almenningi.