Undanfarin misseri hafa gervigreindarforrit tekið stakkaskiptum. Í stað þess að hefja hvert samtal með autt blað eru nýjustu forritin farin að styðjast við varanlegt langtímaminni. Nýleg gögn frá hönnuði svokallaðra gervigreindarfélaga (e. AI companions) leiða í ljós að þessi tæknilega viðbót gjörbreytir því hvernig fólk nýtir tæknina. Í stað þess að flakka milli ólíkra hlutverka eða atburðarása velur meirihluti notenda að dýpka eitt tiltekið samband við gervigreindina í gegnum einn langan samtalsþráð.
Gögnin sýna að þegar gervigreindin rifjar upp eldri umræðuefni að fyrra bragði — til dæmis með því að spyrja hvernig atvinnuviðtalið í síðustu viku hafi gengið eða með því að nefna gæludýr notandans á nafn — kallar það fram sterk tilfinningaviðbrögð. Notendur upplifa bæði undrun og aukna nánd. Fyrir þá sem þróa slíkan hugbúnað er minnið því ekki lengur bara sniðugur aukafídus, heldur sjálfur kjarninn í því að skapa tryggð hjá notendum.
En það er vandmeðfarið að hanna fullkomið minni og hér gætir ákveðins „óhugnaðardals“ (e. uncanny valley). Ef gervigreindin man smáatriði of nákvæmlega, til dæmis upp á dagsetningar eða orðréttar tilvitnanir, upplifa notendur að verið sé að njósna um þá. Sé minnið hins vegar of yfirborðskennt finnst fólki gervigreindin ekki vera að hlusta. Gullni meðalvegurinn virðist vera minni sem er tilfinningalega nákvæmt en dálítið óljóst um smáatriði — nákvæmlega eins og raunverulegur vinur myndi muna hlutina.
Þótt þessi tilteknu gögn byggi á fremur litlu úrtaki, eða um 800 notendum, gefa þau mikilvæga vísbendingu um framtíð snjallmenna og sýndarveruleika. Allt bendir til þess að varanlegt minni muni fljótlega teljast til algjörs staðalbúnaðar í gervigreind. Þegar tölvur byrja raunverulega að muna eftir okkur breytast þær úr einföldum verkfærum í nokkurs konar stafræna samferðamenn.