Hugsum okkur sviðsmynd þar sem blaðran springur. Tæknirisar heimsins, sem lengi hafa setið einir að markaðnum í krafti fákeppni, valda djúpstæðri efnahagskrísu. Í kjölfarið ákveða stjórnvöld að grípa til róttækra aðgerða og binda enda á einokunartilburði þeirra. En hvernig er yfirleitt hægt að brjóta upp svona flókin og víðfeðm ofurfyrirtæki í raunveruleikanum?
Til að skilja hvernig slík uppskipting færi fram er gagnlegt að líta til sögunnar. Hugmyndin byggir á samkeppnislögum (e. antitrust laws) sem eiga að koma í veg fyrir að eitt eða fá fyrirtæki nái ofurvaldi á markaði. Áður fyrr beittu bandarísk stjórnvöld þessum lögum til að hluta í sundur olíurisann Standard Oil og símafyrirtækið AT&T. Þá var fyrirtækjunum einfaldlega skipt upp í smærri, svæðisbundnar eða sérhæfðar einingar sem þurftu að keppa sín á milli.
Tæknifyrirtæki nútímans eru þó mun flóknari en gömlu iðnrisarnir. Uppskipting á fyrirtækjum í dag myndi líklega krefjast þess sem kallað er kerfislegur aðskilnaður (e. structural separation). Það þýðir til dæmis að fyrirtæki sem rekur leitarvél eða samfélagsmiðil mætti ekki jafnframt eiga auglýsinganetið sem selur og birtir auglýsingar á sama vettvangi. Amazon yrði ef til vill skipt upp þannig að netverslunin sjálf og hin gríðarstóra skýjaþjónusta fyrirtækisins (AWS) yrðu gerð að tveimur algjörlega aðskildum fyrirtækjum.
Slíkt inngrip væri þó enginn leikur. Það myndi krefjast lagalegra átaka sem gætu tekið áratugi, þar sem herir lögfræðinga myndu takast á um einkaleyfi, gagnagrunna og hugverkaréttindi. Auk þess þyrfti að tryggja svokallaðan gagnaflutning (e. data portability), svo notendur gætu fært sínar persónuupplýsingar og gögn óhindrað á milli nýju, smærri fyrirtækjanna. Þótt sviðsmyndin sé hugsanlega fjarlæg í dag, er þessi spurning sífellt oftar rædd í stjórnkerfinu eftir því sem völd tæknirisanna verða yfirgripsmeiri.