Bandaríkin, líkt og mörg önnur vestræn samfélög, blæða bæði fjármagni og dýrmætum tíma vegna óskilvirkra kerfa. Í nýlegri og fjörugri umræðu á netinu var bent á að stjórnsýslan svipi um margt til gamals og gallaðs tölvuhugbúnaðar. Þúsundir smárra sveitarfélaga vinna nákvæmlega sömu vinnuna, halda úti aðskildum fjárhagsáætlunum og skila oft í besta falli miðlungs árangri. Frá sjónarhóli kerfisfræði og gagnabestunar (e. optimization) er lausnin augljós: Sameining og einföldun. Við þurfum að fækka endurtekningum í kerfinu til að stjórnsýslan geti loksins orðið skilvirk.
Annað skýrt dæmi um kerfisgalla er samgöngunetið okkar. Í mörgum ríkjum liggja járnbrautarteinar beint í gegnum þéttbýli án þess að lestirnar stoppi, á meðan vinnandi fólk situr fast í umferðarteppum og brennir bæði jarðefnaeldsneyti og tíma sem það fær aldrei aftur. Ef við lítum á almenningssamgöngur sem netkerfi þarf að uppfæra beiningu (e. routing) og fjölga aðgangspunktum. Það þarf að fjármagna lestarstöðvar og líta á almenningssamgöngur sem þann lífsnauðsynlega grunninnvið sem þær raunverulega eru.
Þriðja stóra áskorunin snýr að „vélbúnaðinum“ sjálfum – vatnskerfunum okkar. Undir fótum okkar kraumar hljóðlát kreppa. Vatnsrör eru að ryðga, grunnvatnslindir að þorna upp og þurrkar versna með hverjum áratugnum. Stjórnmálamenn ræða þetta fyrir hverjar kosningar en grípa sjaldnast til aðgerða. Vatn er ekki pólitískt hitamál, heldur spurning um lífsafkomu og krefst sömu ákefðar og neyðarviðbrögð eða varnarmál. Hér gætu snjallmælar og gagnadrifin vöktun skipt sköpum, en vélbúnaðurinn sjálfur þarf nauðsynlega á uppfærslu að halda.
Þessar hugmyndir eiga hvorki heima á hægri né vinstri væng stjórnmálanna. Þetta eru hagnýtar, verkfræðilegar lausnir sem byggja á heilbrigðri skynsemi – eiginleika sem virðist oft hverfa í dægurþrasi stjórnmálanna. Spurningin sem stendur eftir er hvort við erum tilbúin að horfast í augu við gallana í stýrikerfi samfélagsins og ráðast í nauðsynlegar uppfærslur, áður en kerfið hrynur undan eigin óskilvirkni.