Þótt nýjasta teiknimynd Pixar, Hoppers, kunni við fyrstu sýn að virka sem hefðbundið fjölskylduævintýri, leynist þar undir niðri athyglisverð speglun á hraða þróun gervigreindar. Upphafsstilling myndarinnar er sláandi lík okkar eigin samtíma. Aðalvísindamaðurinn, sem ber hið kunnuglega nafn Dr. Sam (sem vísar eflaust beint til Sam Altman, forstjóra OpenAI), þróar tækni sem rýfur áður óyfirstíganlegan samskiptamúr og gerir mönnum kleift að tengjast dýraheiminum. Þetta svipar mjög til þess hvernig stór mállíkön (e. Large Language Models) hafa nýlega brúað bilið milli manna og tölvukerfa og gert okkur kleift að stýra flóknum vélum með eðlilegu töluðu máli.
Eitt stærsta áhyggjuefni tölvunarfræðinga í dag er svokallaður samstillingarvandi (e. alignment problem), sem snýst um hvernig við tryggjum að markmið gervigreindar fari saman við gildi og ásetning mannkyns. Þessi vandi er dreginn skýrt fram á hvíta tjaldinu. Þegar aðalpersónan Mabel nýtir nýju tæknina til að ná fram sínum persónulegu markmiðum, kemur í ljós að kerfið hefur sína eigin innri rökfræði og drifkraft. Útkoman verður allt önnur og ófyrirsjáanlegri en hún ætlaði sér í upphafi, sem er klassískt dæmi um það þegar gervigreind misskilur eða rangtúlkar fyrirmæli notandans.
Boðskapur myndarinnar varðandi stjórnun og regluverk er sömuleiðis afdráttarlaus: Enginn einn aðili eða fyrirtæki ætti að hafa einræði yfir jafn öflugri tækni, jafnvel þótt ásetningurinn sé góður. En áhugaverðasta viðvörun Hoppers beinist þó ekki endilega að þeim sem smíða tæknina, heldur að notendunum sjálfum. Hættan skapast þegar fólk sannfærir sjálft sig um að ný og ofuröflug tækni sé eina lausnin á öllum stærstu vandamálum heimsins. Skelfilegar afleiðingar í söguþræði myndarinnar spretta einmitt af þeirri blindu trú, en ekki af tækninni sjálfri.