Grunnhugmyndin að baki smáum og mátbyggðum kjarnaofnum (e. Small Modular Reactors eða SMR) var í senn einföld og snjöll. Í stað þess að reisa risavaxin, sérhönnuð kjarnorkuver sem taka áratugi í byggingu, átti að fjöldaframleiða staðlaða ofna á færibandi. Með því að smíða margar eins einingar í röð með sama vinnuafli og sömu aðfangakeðju, átti að skapast brött lærdómskúrfa þar sem kostnaður myndi hríðfalla. Þetta er nákvæmlega sama þróun og gerði flugvélar og hálfleiðara að þeirri hagkvæmu fjöldaframleiðslu sem við þekkjum í dag.
En raunin hefur því miður orðið allt önnur. Í stað þess að verða ódýrari virðist kostnaðurinn við smáofnana aðeins hækka. Nýlegt dæmi er bandaríska tæknifyrirtækið NuScale, sem neyddist nýverið til að blása af stórt SMR-verkefni eftir að áætlaður kostnaður tvöfaldaðist. Ástandið er svipað annars staðar: Nýr hátækniofn af gerðinni HTR-PM í Kína fór langt fram úr kostnaðaráætlunum og skilar minni orku en vonast var til. Þá er uppbygging í Darlington í Kanada aðeins komin af stað með eina einingu, sem gerir hana í raun að rándýrri frumgerð fremur en upphafi að raunverulegri fjöldaframleiðslu.
Hvers vegna hefur þessi tæknibylting setið föst? Að sögn sérfræðinga virkar lærdómskúrfan aðeins ef framleiðslan er samfelld. Ef of langt líður á milli verkefna brotnar aðfangakeðjan niður; sérþekking glatast og verksmiðjur hætta að framleiða nauðsynlega íhluti. Kjarnorkugeirinn hefur sögulega átt mjög erfitt með að viðhalda slíkri samfellu, sem gerir það að verkum að hvert nýtt verkefni byrjar nánast á núlli.
Þótt margir innan geirans telji að rofin aðfangakeðja sé helsti þrándur í götu smáofnanna, benda aðrir á að rót vandans liggi í gríðarlega ströngu og íþyngjandi regluverki sem kæfi nýsköpun í fæðingu. Hver sem raunverulega ástæðan er, stendur eftir stór spurning: Getur kjarnorkuiðnaðurinn einhvern tímann innleitt raunverulega fjöldaframleiðslu, eða eru smáofnarnir dæmdir til að verða jafn dýrir og stóru verin sem þeir áttu að leysa af hólmi?