Stóra loforð gervigreindarinnar var aukin skilvirkni og hagræðing. Á yfirborðinu virðast nýju tólin standa við stóru orðin: Stór mállíkön (e. large language models) aðstoða við forritun, draga saman langar fundargerðir á augabragði og sjálfvirknivæða afgreiðslu verkefna. En mynstrið sem er að teiknast upp á vinnustöðum er athyglisvert. Í stað þess að við nýtum þennan sparaða tíma í hvíld, skemmri vinnudaga eða dýpri einbeitingu, virðist sem vinnuálagið fari bara vaxandi. Því skilvirkari sem kerfin verða, því meira krefjast þau af okkur.
Þetta fyrirbæri er vel þekkt í vísindum og hagfræði og kallast Jevons-þversögnin. Hún kveður á um að þegar tækniframfarir auka nýtni auðlindar, leiðir það í raun til aukinnar neyslu á henni í stað sparnaðar. Í þessu tilfelli er auðlindin afköst okkar mannfólksins. Þegar starfsmaður klárar vikuskammt af verkefnum á þremur dögum með hjálp gervigreindar, er honum ekki umbunað með fríi. Þess í stað tvöfaldast einfaldlega kröfurnar um afköst fyrir næstu viku. Framleiðniaukningin sem stjórnendur sjá í tölfræðinni skilar sér ekki í rýmri tíma, heldur í þéttari dagatölum og hærri kröfum.
Þróunin er víða sýnileg í daglegu amstri. Ef þú getur sent tíu tölvupósta á sama tíma og það tók áður að skrifa tvo, er nú ætlast til að þú afgreiðir fimmtíu. Ef gervigreindin les og dregur saman skjöl á sekúndubroti, er krafist þess að þú tileinkir þér tífalt meiri upplýsingar en áður. Gervigreindin hefur ekki minnkað vinnubyrðina okkar, heldur hefur hún hækkað þakið fyrir hvað telst „eðlilegt“ vinnuframlag. Tæknin er orðin eins og hlaupabretti sem fer sífellt hraðar. Stóra spurningin er því ekki lengur hvort gervigreindin geri okkur afkastameiri, heldur hvort við fáum nokkurn tímann tækifæri til að stíga af brettinu.