Stóru tæknifyrirtækin raka inn milljörðum úr vösum skattgreiðenda fyrir þróun og sölu á gervigreind til hernaðarnota. Tæknin hefur lengi verið markaðssett af framleiðendum sem ákveðin töfralausn; kerfi sem geti greint gríðarlegt magn gagna á augabragði, tryggt hárnákvæmar aðgerðir og lágmarkað mannfall óbreyttra borgara. En þegar horft er til vígvalla dagsins í dag vaknar áleitin spurning: Er einhver raunveruleg sönnun fyrir því að þessi dýra tækni virki sem skyldi?
Ef litið er til nýlegra átaka í Mið-Austurlöndum, til að mynda á Gasaströndinni, er fátt sem minnir á skurðstofunákvæmni fullkominnar tölvutækni. Þess í stað blasir við hefðbundinn og hrottalegur stríðsrekstur sem minnir um margt á aðferðir fyrri alda, með gríðarlegri eyðileggingu og fjöldamorðum á almennum borgurum. Sama virðist gilda um stöðuna gagnvart Íran og Húta-fylkingunni, þar sem tæknilegir yfirburðir og gervigreindarvæðing vestrænna herja hafa ekki dugað til að tryggja afgerandi stefnumótandi yfirburði.
Þetta hróplega misræmi milli loforða og raunveruleika vekur upp spurningar um ágæti gervigreindarlíkana í flóknum og ófyrirsjáanlegum aðstæðum eins og stríði. Við þekkjum öll fólk sem lofar upp í ermina á sér en getur svo ekki staðið við stóru orðin þegar á hólminn er komið. Þegar kemur að hernaðargervigreind virðist sem tæknirisarnir séu mun betri í að selja hugmyndina um fullkomna tölvusjón og sjálfvirka ákvarðanatöku en að afhenda kerfi sem raunverulega standast prófraun í hita leiksins.