Árum saman hafa vísindamenn klórað sér í kollinum yfir dularfullu hvarfi gríðarlegs magns af plasti úr heimshöfunum. Reiknilíkön sýndu einfaldlega að mun minna plast fannst í sjónum en það sem mannkynið hafði dælt þangað. Nú hefur þessi ráðgáta verið leyst, en svarið er síður en svo róandi. Plastið hvarf nefnilega ekki, heldur breytti aðeins um form.
Nýjar rannsóknir sýna að plastmengunin hefur brotnað niður í svokallað nanóplast. Þetta eru agnir sem eru svo smáar að þær eru ósýnilegar berum augum og jafnvel flestum smásjám. Þessar örsmáu agnir hafa nú dreift sér um allt vistkerfið; þær dvelja ekki lengur bara í sjónum, heldur svífa þær um í andrúmsloftinu og finnast í nánast öllum lífverum jarðar.
Fyrir heilbrigðisvísindin er þessi uppgötvun sérstakt áhyggjuefni. Vegna þess hve nanóplast er smágert á það greiða leið inn í mannslíkamann í gegnum drykkjarvatn, fæðu og loftið sem við öndum að okkur. Ólíkt stærra örplasti geta þessar ofur-smáu nanóagnir smogið í gegnum frumuhimnur, farið beint út í blóðrásina og jafnvel safnast upp í lífsnauðsynlegum líffærum og heilavef.
Læknasamfélagið stendur nú frammi fyrir nýrri og brýnni áskorun. Næsta stóra skrefið er að kortleggja nákvæmlega hvaða lífeðlisfræðilegu áhrif þessi ósýnilega plastmengun hefur á okkur til lengri tíma. Það sem eitt sinn var fyrst og fremst umhverfisvandamál úti á opnu hafi hefur nú þróast yfir í flókna og bráða lýðheilsuógn sem blundar innra með okkur öllum.