Eftir áratugi af frjálsum alþjóðaviðskiptum er ný staða komin upp í tækniheiminum. Frá Norður-Ameríku til Evrópu og Asíu keppast ríkisstjórnir nú við að móta stefnu og dæla fjármagni í eigin tækniiðnað. Markmiðið er skýrt: Að tryggja sér yfirburði á lykilsviðum á borð við gervigreind, hálfleiðaraframleiðslu og græna orkutækni. Ríki heims líta nú á tæknilega yfirburði sem eitt helsta öryggis- og hagsmunamál 21. aldarinnar.
Þessi nýja iðnstefna felur í sér að ríki stýra nýsköpun í mun ríkara mæli en áður, oft með gríðarlegum ríkisstyrkjum eða útflutningstakmörkunum. Stórveldin vilja tryggja sér tæknileg yfirráð og sjálfstæði, til að vera ekki háð öðrum þjóðum um mikilvæga innviði. Þetta sést hvað best í tilraunum Bandaríkjanna og Evrópusambandsins til að byggja upp eigin framleiðslu á háþróuðum örgjörvum og draga þannig úr viðkvæmni gagnvart framleiðslukeðjum í Asíu.
En þessi þróun vekur upp áleitnar spurningar um framtíð alþjóðlegrar nýsköpunar. Þegar lönd loka á samvinnu og reisa múra í kringum sína eigin tækniþróun, skapast hætta á að hjólið sé fundið upp aftur og aftur í hverju landi fyrir sig. Vísindamenn og tæknifólk óttast að þessi uppbrotni tækniheimur gæti í raun tafið þróun og dreifingu nýrrar tækni á næstu árum, þar sem frjáls flæði hugmynda og þekkingar er takmarkað.
Þótt ríkisafskiptin geti vissulega flýtt fyrir þróun ákveðinna lausna innan einstakra ríkja, er stóra spurningin hvort mannkynið í heild fari á mis við þann hraða sem fylgir opnum og alþjóðlegum rannsóknum. Tæknikapphlaup framtíðarinnar mun því ekki aðeins snúast um hugbúnað og vélbúnað, heldur jafn mikið um geopólitík og alþjóðasamskipti.