Á síðustu árum hefur gervihnöttum sem vakta og mynda jörðina fjölgað gríðarlega. Þrátt fyrir þessa tæknibyltingu stendur geimgeirinn frammi fyrir óvæntum flöskuhálsi: Kerfin geta einfaldlega ekki talað saman. Hvert fyrirtæki rekur sína eigin hnetti í lokuðum kerfum, sem kemur í veg fyrir að hægt sé að tengja saman mismunandi tegundir mælinga á skilvirkan hátt.
Í geimvísindum er gjarnan talað um ferli sem mætti kalla „ábendingu og stýringu“ (e. tipping and cueing). Þetta virkar þannig að einn gervihnöttur, til dæmis ratsjárhnöttur sem getur „séð“ í gegnum ský, kemur auga á eitthvað áhugavert — eins og mengunarslys á hafi úti eða upphaf skógarelds. Hann ætti þá að geta sent sjálfvirka ábendingu á annan gervihnött með hárnákvæmri ljósmyndavél, svo hægt sé að mynda atburðinn í smáatriðum áður en það er of seint.
Vandamálið er að þetta ferli er afar hægt og flókið þegar gervihnettirnir eru í eigu mismunandi fyrirtækja. Stjórnendur í geimiðnaðinum benda á að það skorti bæði tæknilega samhæfni og viðskiptalega hvata til að brjóta niður þessa múra. Fyrirtækin hafa hingað til keppst við að vernda sín eigin gögn í stað þess að byggja upp sameiginlegt og opið net.
Ef jarðskoðunariðnaðurinn á að taka næsta stóra skrefið fram á við þarf að leysa þennan vanda. Hvort sem markmiðið er að fylgjast betur með loftslagsbreytingum, bregðast hratt við náttúruhamförum eða tryggja öryggi á hafinu, þá liggur framtíðin ekki bara í fleiri gervihnöttum. Hún liggur í því að búa til hnattrænt vistkerfi þar sem tækin vinna óaðfinnanlega saman.