Það er óvenjuleg sjón að sjá fólk safnast saman á götum stórborga á borð við Lundúnir, París og San Francisco til að mótmæla sjálfu ellikerlingunni. Undir yfirskriftinni „Fund Longevity“ fer nú fram samræmd herferð í fjórtán borgum þar sem þrýst er á stjórnvöld að opna ríkiskassann fyrir öldrunarfræðum (e. geroscience). Krafan er skýr: Það á að hætta að líta á öldrun sem óhjákvæmileg örlög, heldur ber að skilgreina hana sem læknisfræðilegt ástand sem hægt er að meðhöndla.
Undanfarin ár hafa orðið gríðarlegar framfarir í langlífisrannsóknum. Einkafjármagn hefur streymt í nýsköpun á borð við frumuendurforritun og lyf sem hreinsa burt skemmdar öldrunarfrumur (e. senolytics). Vandamálið er hins vegar að á meðan vísindin þjóta áfram, stendur löggjöfin í stað. Heilbrigðiskerfið er enn fast í því úrelta fari að lækna einn sjúkdóm í einu – hjartasjúkdóma, krabbamein eða vitglöp – í stað þess að ráðast að sameiginlegri rót þeirra allra, sem er líffræðileg öldrun líkamans.
Þessi grasrótarhreyfing markar ákveðin tímamót þar sem umræðan um langlífi færist úr lokuðum rannsóknarstofum og út í samfélagið. Skipuleggjendur vonast til að herferðin verði vakning fyrir stjórnvöld og brúi gjána milli vísinda og stefnumótunar. Með hækkandi lífaldri þjóða og vaxandi álagi á velferðarkerfi víða um heim er spurningin nefnilega ekki lengur sú hvort við höfum efni á að fjármagna rannsóknir á orsökum öldrunar, heldur miklu frekar hvort við höfum efni á að sleppa því.