Heimurinn gengur nú í gegnum mikla orkukreppu þar sem verð á olíu og gasi hefur rokið upp, ekki síst vegna drónaárása og ólgu í Miðausturlöndum. Ástandið minnir um margt á olíukreppuna illræmdu á áttunda áratug síðustu aldar. Þó er einn reginmunur á stöðunni nú og þá: Tækninni hefur fleygt fram og við erum loksins komin með raunhæfa valkosti.
Í dag er endurnýjanleg orka orðin fullþroskuð tækni sem getur fyllilega keppt við jarðefnaeldsneyti í verði. Raunar væri græn orka víðast hvar ódýrasti kosturinn til að knýja heilu samfélögin, ef ekki væri fyrir kerfislæga tregðu og þrýsting frá jarðefnaeldsneytisiðnaðinum. Verð á rafhlöðum hefur jafnframt hríðfallið á undanförnum árum, sem gerir stórfellda orkugeymslu á raforkuneti mun raunhæfari en áður.
Rafbílavæðingin spilar þar lykilhlutverk, en í löndum eins og Noregi er yfirgnæfandi meirihluti nýrra bíla nú þegar að fullu rafknúinn. Nýjungar í hugbúnaði og orkustýringu, eins og svokölluð bíll-í-net tækni (e. vehicle-to-grid eða V2G), gera það að verkum að rafbílar geta virkað sem risastórar, samtengdar rafhlöður fyrir samfélagið. Þegar bílarnir eru lagðir geta þeir miðlað umframorku aftur inn á raforkukerfið á álagstímum, sem gjörbreytir orkuöryggi þjóða.
Þetta þýðir að sjálfsögðu ekki að olía muni hverfa á einni nóttu. Jarðefnaeldsneyti verður áfram nauðsynlegt í efnaiðnaði, plastframleiðslu og millilandasiglingum um ókomin ár. En eftir því sem samgöngur og raforkuframleiðsla reiða sig í auknum mæli á snjalla og græna tækni, munu sveiflur á olíumarkaði hætta að lama samfélög. Þessi orkukreppa gæti því hæglega orðið sú síðasta sinnar tegundar.